آرایشگر آمریکایی
در شهری در آمریكا، آرایشگری زندگی میكرد كه سالها بچهدار نمیشد.او نذر كرد كه اگر بچهدار شود، تا یك ماه سر همه مشتریان را به رایگان اصلاح كند. بالاخره خدا خواست و او بچهدار شد! روز اول یك شیرینی فروش ایتالیائی وارد مغازه شد. پس ازپایان كار، هنگامیكه قناد خواست پول بدهد، آرایشگر ماجرا را به او گفت. فردای آن روز وقتی آرایشگر خواست مغازهاش را باز كند، یك جعبه بزرگ شیرینی و یك كارت تبریك و تشكر از طرف قناد دم در بود. روز دوم یك گل فروش هلندی به او مراجعه كرد و هنگامی كه خواست حساب كند، آرایشگرماجرا را به او گفت. فردای آن روز وقتی آرایشگر خواست مغازهاش راباز كند، یك دسته گل بزرگ و یك كارت تبریك و تشكر از طرف گل فروش دم در بود. روز سوم یك مهندس ایرانی به او مراجعه كرد. آرایشگر ماجرا را به او گفت و از گرفتن پول امتناع كرد. فردای آن روز وقتی آرایشگر خواست مغازهاش را باز كند، با چه منظرهای روبروشد؟ فكركنید …
.
.
.
شما هم یك ایرانی هستید. حدس بزنید
....
.
.
.
.
.
چهل تا ایرانی
، همه سوار بر آخرین مدل ماشین، دم در سلمانی صف كشیده بودند و غر میزدند كه پس این مردك چرا مغازهاش را باز نمیكند !!!!
روز دختر و به همه ی دختر خانمهای گل تبریک میگم....
.اما این کوچولو این ۱سال و نیم هم شیمی درمانی رفته هم الکتروتراپی و هم ... درمانهایش نسبتا نتیجه بخش بوده(هر چند بینایی چشم چپشو از دست داده) و امید به بهبودیش زیاده.
!!!)
که باعث شدبه جای اینکه این روزا در مورد دانشگاه بنویسم دوباره برگردمو در مورد مدرسه ای که ازش فارغ التحصیل شدیم و بیشتر خاطراتمون اونجا بود بنویسم.هممون تقریبا این خبرو که مدرسه قراره تا سال دیگه جابه جا بشه رو کم و بیش شنیدیم و اینکه قراره جاش یه دبستان و دبیرستان پسرونه بیاد می دونیم.(خدابه داد این ساختمون برسه!!!).اما اون چیزی که اعصابمو خیلی داغون تر کرده 
(ماتوی مدرسمون یه کتابخانه خیلی بزرگ داشتیم که مسولش خانم عباسی بود با کلی کتاب بدرد بخور و یه آزمایشگاه خیلی مجهز) درسته که سال تا سال آزمایشگاه نمیرفتیم و تعداد دفعاتی که رفتیم از تعداد انگشتای دست اونورتر نرفت اما بالاخره آزمایشگاه خودمون بود!!!دوستش داشتیم .وکتابخونش هم همیشه توی روزایی که مجبور بودیم یه تحقیق به دبیرمون بدیم که یه خرده به نمره های قشنگمون اضافه کنه به درد میخورد.ورمان هاش توی امتحانا اوقاتمونو پرمیکرد.
هرچند الان دلم واسه همون دادهاشم خیلی تنگ شده).طبق چیزایی که شنیدم خانم عباسی گفته بیشتر از یه کارتن به من اجازه ندادن که از این کتابخانه چیزی جابه جا کنم..........من فکر میکردم غارت و چپاول و این حرفا مال زمان چنگیز جون وآقا محمدخان بوده دیگه تصور نمی کردم توروز روشن یه مرکز علمی و آموزشی رو اینجوری به غارت ببرند.هرچند غارت از نوع مجوز دارش این روزا خیلی متداول شده!!!
سلام به دوستای گلم
سلام